Kiedy uczucie spotyka lęk – o relacjach, maskowaniu i błędnej interpretacji ciszy

Niektóre historie miłosne nie zaczynają się od romantyzmu. Zaczynają się od chaosu.

Dwoje ludzi spotyka się w przestrzeni zawodowej. Między nimi pojawia się napięcie, fascynacja, wzajemne przyciąganie. Jednocześnie każde z nich niesie własne doświadczenia, mechanizmy obronne i stare rany. To wystarczy, by nawet najprostsza relacja stała się polem minowym.

W tym fragmencie najmocniej porusza mnie motyw błędnego odczytywania zachowań drugiej osoby.

Dla niej jego wycofanie oznacza chłód, karę, odrzucenie.
Dla niego wycofanie jest jedynym sposobem, by nie rozpaść się psychicznie.

To zderzenie perspektyw jest niezwykle prawdziwe. W codziennym życiu bardzo często interpretujemy cudze zachowania przez pryzmat własnych doświadczeń. Jeśli ktoś się oddala, zakładamy brak uczuć. Jeśli milczy, uznajemy obojętność. Jeśli stawia granice, czujemy się niechciani.

Tymczasem po drugiej stronie może istnieć przeciążenie, lęk, chaos, wstyd albo walka o utrzymanie kontroli.

Cena bycia „łatwiejszym”

Drugi ważny temat to maskowanie siebie. Próba dopasowania się do oczekiwań otoczenia. Udawanie spokoju. Ukrywanie intensywności. Wygładzanie własnej natury.

Na krótką metę może działać. Na dłuższą – niszczy.

Wielu ludzi funkcjonuje właśnie tak: grają rolę osoby bardziej strawnej, prostszej, mniej wymagającej emocjonalnie. Płacą za to zmęczeniem, samotnością i utratą kontaktu z samym sobą.

Dlaczego to tak porusza?

Bo każdy zna którąś z tych ról.

Byliśmy kimś, kto czekał na wiadomość.
Byliśmy kimś, kto nie miał siły odpisać.
Byliśmy kimś, kto odczytał ciszę jako brak miłości.
Byliśmy kimś, kto milczał właśnie dlatego, że czuł za dużo.

To fragment o relacjach niemożliwych do uproszczenia.

Najważniejsza lekcja

Nie wszystko jest tym, czym się wydaje.

Czasem ktoś nie odchodzi dlatego, że mu nie zależy.
Czasem odchodzi dlatego, że nie umie zostać.
Czasem mur nie służy oddzieleniu od drugiej osoby, lecz powstrzymaniu własnego rozpadu.

I właśnie dlatego w relacjach warto zadawać głębokie pytania, zanim uznamy, że już znamy prawdę.

Nie zdawałam sobie sprawy, że próbując postawić między mną a Kosmą jakiś dystans, zranię najpierw samą siebie. Tak się stało bardzo szybko.

Patrząc okiem obserwatora, wszystkie zmiany, mówiąc kolokwialnie, ugryzły mnie w tyłek w ekspresowym tempie. Zorientowałam się, że odczytywałam dotąd energię Kosmy szóstym zmysłem. Śledzenie go wzrokiem stało się moją siłą, dzięki której byłam zdolna do regulowania swoich reakcji i realizowania jego potrzeb.

Wraz z szybą, a teraz z granicą, którą stworzyły głupie żaluzje, straciłam tę możliwość, ograniczając nasze interakcje do tego, co wydarzy się przypadkiem. Stając przed faktem dokonanym, posmutniałam kolejny raz. Zastanawiałam się, jak daleko mogą zajść kolejne jego posunięcia i czy istnieje nowa granica oddalenia między nami.

Przez chwilę łudziłam się, że na tym koniec i będzie inaczej, ale moje przypuszczenia zostały rozwiane, gdy musiałam skonsultować z Kosmą dość skomplikowany przypadek błędnej kwalifikacji kosztów.

Kilka liczb wykręcono w taki sposób, by postawić KosMę w bardzo niekorzystnym świetle. Była to klasyczna nadinterpretacja. Chciałam pokazać to Kosmie na papierze, uznając, że w momencie, gdy on pracuje nad drugą częścią antyraportu, podobne przypadki zdecydowanie zdarzają się także w partii, którą obecnie analizuje.

Jako jedyne dwie osoby interpretujące ów dokument powinniśmy mieć wspólną retorykę i utrzymywać całość w jednej, wypracowanej wspólnie konwencji. Do tego potrzebne są ustalenia i współpraca, która nie była dotąd trudna, choć nie do końca mile przeze mnie widziana…

Biorąc pod uwagę potrzebę chwili, nacisnęłam wielki, już znienawidzony przeze mnie przycisk.