Są takie relacje, które nie zaczynają się od wielkich deklaracji. Nie mają w sobie gwałtownego wejścia, nie przychodzą z krzykiem ani obietnicą. Przychodzą ciszej. Przez powtarzalność, obecność, rytm. Przez to, że ktoś jest. Codziennie. W podobnym miejscu. O podobnej godzinie. W podobny sposób. W jednym z rozdziałów drugiego tomu „Kosmosu” Kosma próbuje nazwać to, co…
O granicach, lęku i odwadze odpuszczania – fragment rozdziału VIII drugiej części „Kosmosu” Przez wiele lat wydawało mi się, że największym zagrożeniem dla relacji są obojętność, zdrada albo brak zaangażowania. Dziś myślę, że istnieje coś znacznie bardziej podstępnego. Lęk. Nie ten głośny i oczywisty. Nie strach przed czyimś odejściem czy samotnością. Mam na myśli lęk…
O destrukcyjnej miłości, poczuciu winy i ludziach wychowanych we wzorcu autodestrukcji Są takie fragmenty, które przestają opowiadać o relacji, a mówią o psychicznej katastrofie człowieka. Ten rozdział jest właśnie taki. Nie ma tu romantyzowania cierpienia ani prostego podziału na dobrych i złych. Jest coś znacznie bardziej niepokojącego — człowiek, który zaczyna rozumieć, że sam stał…
Niektóre historie miłosne nie zaczynają się od romantyzmu. Zaczynają się od chaosu. Dwoje ludzi spotyka się w przestrzeni zawodowej. Między nimi pojawia się napięcie, fascynacja, wzajemne przyciąganie. Jednocześnie każde z nich niesie własne doświadczenia, mechanizmy obronne i stare rany. To wystarczy, by nawet najprostsza relacja stała się polem minowym. W tym fragmencie najmocniej porusza mnie…
Są takie momenty w pisaniu, kiedy scena przestaje być tylko fragmentem historii. Staje się pytaniem. Pisząc tę partię „Kosmosu”, na moment zatrzymałam się przy jednym wątku — przy chwili, w której człowiek wycofuje się, choć nic jednoznacznego jeszcze się nie wydarzyło. Przy tym napięciu między intuicją a racjonalnym tłumaczeniem rzeczywistości. Czasem nie dzieje się nic…