Analiza wątków poruszonych w rozdziale IX „Kosmosu”, tomu II. Jest pewna rzecz, która fascynuje mnie bardziej niż same relacje. Nie są to konflikty, nie są to zdrady ani rozstania. Jest to moment, w którym dwoje ludzi przestaje ze sobą rozmawiać, a zaczyna od siebie oczekiwać. Na przykład tego, że druga osoba się czegoś domyśli —…
Są takie relacje, które nie zaczynają się od wielkich deklaracji. Nie mają w sobie gwałtownego wejścia, nie przychodzą z krzykiem ani obietnicą. Przychodzą ciszej. Przez powtarzalność, obecność, rytm. Przez to, że ktoś jest. Codziennie. W podobnym miejscu. O podobnej godzinie. W podobny sposób. W jednym z rozdziałów drugiego tomu „Kosmosu” Kosma próbuje nazwać to, co…
O granicach, lęku i odwadze odpuszczania – fragment rozdziału VIII drugiej części „Kosmosu” Przez wiele lat wydawało mi się, że największym zagrożeniem dla relacji są obojętność, zdrada albo brak zaangażowania. Dziś myślę, że istnieje coś znacznie bardziej podstępnego. Lęk. Nie ten głośny i oczywisty. Nie strach przed czyimś odejściem czy samotnością. Mam na myśli lęk…
Są walki, których nie da się wygrać siłą. Fragment rozdziału VII „Kosmosu. Offline” opowiada o chwili, gdy największym przeciwnikiem staje się własna bezradność.
Są przeciążenia, które nie pojawiają się nagle.Nie wybuchają dramatycznie. Nie krzyczą. Narastają cicho. Kolejne obowiązki. Presja. Konieczność działania mimo zmęczenia. Udawanie, że wszystko jest w porządku. Jeszcze jeden telefon. Jeszcze jedna decyzja. Jeszcze jedna sytuacja, w której trzeba „normalnie funkcjonować”, choć organizm od dawna wysyła sygnały alarmowe. A potem przychodzi moment, w którym człowiek po…